Het succes van deze jaarlijkse organisaties deed de kaatssport herleven.

Elke avond werd er op de plaats een balletje geslagen tot de ondergang van de zon. Een handschoen kon je kopen ofwel in Bever zelf bij “Germaine Bolleke” ofwel in Geraardsbergen bij “Jefke Bazar”. Een niet aangesloten ploeg (een caféploeg) werd samengesteld en kon zo uitkomen tegen andere caféploegen uit de regio vooral bij kermissen. Deze ploeg bestond onder anderen uit Cools Camille, Sauvage Emile, Sauvage Elie (rechtstaande) en Demecheleer Gustave, Mertens Michel (gehurkt).

Stilaan volgden enkele tiener het voorbeeld van de ouderen. Een zestal onder hen besloten een ploeg te vormen. Maakten er deel van uit: Christian Lequeux, André Sermeus, Roland Letouche, Roland Godderie, José Deschuyteneer en Georges Sauvage.

Gedurende drie jaar waagden zij hun kans in de dorpen van de streek door deel te nemen aan vriendenwedstrijden.

Uit deze jeugdgroep, waarbij zich ondertussen heel wat supporters hadden aangesloten, werd een club gevormd met een gekozen bestuur en een vast lokaal, nl. in de herberg gehouden door mevrouw Demol-Bruneau. Zo zag in 1963 de Beverse Kaatsbalclub het licht.

Bever was toen nog een gemeente uit Henegouwen. In het verbond Henegouwen waren er te veel ploegen en de club kon er zich niet laten aansluiten. Met de bedoeling de kaatssport nog meer intensief te beoefenen liet de club zich aansluiten bij de K.N.K. en tijdens het eerste jaar werd opgetreden in de afdeling Lagere III van het toenmalig gewest Geraardsbergen-Ninove. In het begin bestond de spelende ploeg alleen uit Bevernaars. Jaar na jaar werd de kern groter met Sauvage Emile, Vanhove Jean, Vanachter Willy… De volgende jaren kwamen Michel Van Wymersch van Twee-Akren en de gebroeders Bilteryst van Tollembeek erbij. In 1967 kon dankzij het behalen van een tweede plaats in de eindrangschikking, de overgang naar Lagere II afgedwongen worden. In 1968 kocht Pelote Club Willy Janquart. De ploeg schafte ook André Van Liefferinge aan. Zo was er meteen een nieuwe versterking voor de ploeg en, in 1969, konden Willy Janquart, André Van Liefferinge Etienne Bilterijst, Vangeersdaele Luc en Guy, Lequeux Christian, Van Wijmersch Michel de overgang naar Lagere 1 verwezenlijken. Ook in deze afdeling verdedigde de ploeg zich uitermate goed en na een verblijf van amper drie jaar kon doorgestoten worden naar bevordering.

Sedert 1971 beschikte de club ook over twee ploegen, een in Lagere 1 en een andere in Lagere 3, die best hun man konden staan.

In 1972 met de versterking van Herman Van Nieuwenhove, een speler van Geraardsbergen gekocht in 1970 ging de ploeg uit Lagere 1 over naar Bevordering. Dit jaar werden Willy Janquart in de bloemen gezet om zijn twintigste actief speelseizoen te vieren.

De club kan dan ook rekenen op de sympathie van de inwoners van Bever. Stilaan werd een trouwe supportersclub aangebouwd.

In 1973 en 1974 eindigde P.C.B. respectievelijk op de 6de en de 3de plaats. In 1974 transfereerde de club Julien Vanden Eynde komende van Galmaarden.

Met deze versterking werd Pelote Club Bever, in 1975, kampioen van het gewest in bevordering met slechts één enkele nederlaag en met liefst elf punten voorsprong. Toen er gespeeld werd voor de titel van kampioen van Vlaanderen tussen de 3 eerste gerangschikte van gewest Geraardsbergen-Ninove en de 3 eerste van gewest Aalst-Dendermonde kende de Club geen enkele nederlaag. Achteraf werd er ook nog gespeeld voor de titel van kampioen van België. Maar daar had de club te veel tegenslag. In de eerste wedstrijd werd Willy Janquart gekwetst. Tijdens de tweede wedstrijd liep Julien Vanden Eynde een kwetsuur aan de arm op. En tenslotte tijdens de derde lutte op Thieulain – de 2 ploegen stonden met 5 punten op een 3-7 stand ten voordele van Bever – sloeg Jacques Decuyper, onze achterman, zijn enkel om. Alle was verloren voor het verder verloop voor de nationale titel. De ploeg bestaande uit Decuyper Jacques, Vanden Eynde Julien, Janquart Willy, Basselier Bernard, Leybaert Jean-Pierre, Van Liefferinge André en Vangeersdaele Guy eindigde toch op de 3de plaats.

Op aanvraag van het gemeentebestuur werd een receptie ingericht om de overgang van een gewestelijke reeks naar een nationale reeks te vieren. Willy Janquart en Jacques Decuyper waren de bevoorrechte gastheren van deze gelegenheid:

"Dames en Heren, beste vrienden

In naam van PELOTE CLUB BEVER heet ik u allen welkom deze avond op de receptie aangeboden door onze club, en dit ter gelegenheid van het behalen van de titel van Kampioen der Vlaanderen door de ploeg van Pelote Club Bever.

Eerst en vooral dank ik het gemeentebestuur van Bever voor de mooie receptie dat ze deze avond gedaan hebben voor onze spelers en bestuur.

Het is een bewijs dat zij Pelote Club Bever willen helpen om de kaatssport zo hoog mogelijk te houden in onze gemeente. Van onze zijde zullen wij alles doen om in de toekomst de Beverse groen zwarte kleuren zo hoog mogelijk te houden zoals wij dit reeds hebben gedaan.

Terzelfder tijd richt ik nog een dankwoord aan ons gemeentebestuur voor de toelage dat wij jaarlijks bekomen.

Nu beste vrienden na het gemeentebestuur richt ik een dankwoord naar onze spelers die reeds vele jaren hun inspannen voor de kaatssport maar die dit jaar een extra inspanning hebben gedaan met het behalen van de titel in het gewest Geraardsbergen-Ninove met 7 punten voorsprong op Overboelaere en daarna door het behalen van de titel van Kampioen der beide Vlaanderen en dit op een schitterende wijze, want zij hebben geen enkele nederlaag geleden.

Daarvoor zeg ik aan onze spelers in naam van P.C.B. en de supporters hartelijk gefeliciteerd.

Ja beste Vrienden spelers deze avond zijn wij bijeen om U te vieren. En viering dat ge ten zeerste hebt verdiend want wij weten goed dat ge hulde met hart en ziel hebt verdedigd dit jaar voor deze mooie bekroning van Vlaanderens Kampioen.

Heeft het in de finale van het Kampioenschap van België niet gegaan zoals we verwacht hadden is het vooral te wijten aan de kwetsuren dat onze spelers hebben opgelopen want op zeker ogenblik hadden wij 3 gekwetsten op 5 spelers.

Naar alles bijeen zijn wij toch zeer tevreden met het behalen van de titel van Kampioen van Vlaanderen en wij mogen het een geslaagd jaar noemen.

En om te eindigen zeggen we allen hoera voor de Kampioenen, hoera voor P.C.B.

Beste Vrienden,

Deze avond vieren wij niet allen de Kampioenen van Vlaanderen, maar wij hebben nog twee spelers die een speciale hulde krijgen en dit voor het spelen van meer dan 500 wedstrijden in het eerste vijftal, het zijn onze trouwe spelers Willy Janquart en Jacques Decuyper."

In 1976, kwam Pelote Club dus uit in Hogere III. Voor hun eerste jaar in die reeks eindigde Bever op de 7de plaats.

In 1976 werd er ook gedacht aan jeugdspelers. Onder de impuls van Marcel Vandesijpe, schoolhoofd van de gemeenteschool van het centrum werd een ploeg samengesteld die buiten competitie speelde. Ze behaalde de 2de plaats achter Grimminge die eveneens buiten het kampioenschap speelde.

In 1977 stelde Pelote Club 2 jeugdploegen op, een in de reeks miniemen en een in de reeks pupillen. De miniemen eindigden dit jaar op de 3de plaats achter Zandbergen die kampioen van België werd en Grimminge. De pupillen werden kampioen van het gewest Geraardsbergen-Ninove. Voor de titel van kampioen van Vlaanderen kwam onze ploeg uit tegen Denderbelle. Het werden 2 overwinningen. Deze jeugdspelers werden bekroond met de titel van vice-kampioen van België.

Ditzelfde jaar ook deed onze hogere III ploeg het beter dan in 1976. Ze eindigde op een eervolle vierde plaats achter Wieze, Denderbelle en Opwijk OK.

Voor 1978 had Pelote Club de diensten aangeschaft van Johan Bockstael, een zeer sterke achterman komende van Viane en Marc Evrard een jonge speler van 18 jaar van Deux-Acren aangeworven. Johan Bockstael werd laureaat van de trofee “Gouden Kaatsbal” toegekend aan de beste speler uit Hogere III Liga Vlaanderen. Zijn ploeggenoot Guy Hindricq werd zesde in de eindstand. De Hogere III ploeg eindigde het seizoen op een mooie 4de plaats.

Ditzelfde jaar kon Pelote Club echt zegevieren. De Lagere II ploeg (Willy Janquart, Decuyper Jacques, Lequeux Jean-Pierre, Deschuyteneer Michel, Depréz Charly). De ploeg uit Lagere II stond eerste met 13 punten voorsprong op de tweede.

De miniemen (Cools Eddy, Leybaert Stéphane, Bockstael Lieven, Pletinck Patrick, Tresignies Patrick, Malbrecq Claudy)

en de pupillen (Herregots Peter, Vanderoost Dany, Vangeersdaele Stéphane, Cools Dirk, Cools Ivan, Derycke Henk) werden kampioen van Vlaanderen. De twee jeugdploegen hadden geen enkele nederlaag gekend. De pupillen behaalden 36 punten op 36, de miniemen verloren maar 1 punt en eindigden met 35 op 36.

In 1979 en in 1980 was het Robert Pierrette, die intussen bij ons was komen spelen, die de trofee “Gouden Kaatsbal” wist binnen te halen. Hij genoot de eer als eerste Franstalige laureaat van de trofee te zijn.

In 1980 behaalde Pelote Club de Beker van Vlaanderen.

Pelote Club behaalde de titel in Hogere III in 1982. Aldus verkreeg Bever toegang tot Hogere II en legde voor een eerste jaar beslag op de tiende plaats. Marc Lambert behaalde dit jaar op zijn beurt de trofee “Gouden Kaatsbal”.

In 1983 werd de ploeg, ingeschreven in Lagere II waaronder Deschuyteneer Michel (Kapitein), Bockstael Lieven, Vangeersdaele Stephane, Cools Eddy, Herregodts Peter, Demarbaix Serge en Lambert Marc, kampioen van België. Bever kon opnieuw vieren. In ons Gewest, werd de Lagere II en I ondergebracht in een zelfde reeks, waarbij P.C.B. algemeen kampioen werd ten nadele van “Meerbeke Lagere 1”. Ze hadden slechts twee maal verloren op de 22 gespeelde kriteriumluten en behaalden 326 spelen op 330.

De kadettenploeg met Cools Eddy, Perreman Stefan, Bockstael Lieven, Stevens Filip, Malbrecq Claudy won in 1980 de Beker van België en werd tevens kampioen van Vlaanderen en vice-kampioen van België. Dezelfde ploeg werd eveneens, in 1981 en in 1982, kampioen van Vlaanderen bij de juniores.

Vanaf 1984 zou de topploeg van Bever echter een hoofdrol beginnen te vertolken in Hogere II.

In 1985 werd Bever kampioen van Vlaanderen als eerst gerangschikte Vlaamse ploeg maar kwam niet in aanmerking voor het overgaan naar Hogere I.

Uiteindelijk, in 1987, werd de langgekoesterde wens namelijk de promotie naar de hoogste afdeling in werkelijkheid omgezet.

In 1987 en 1988 schreef Pelote Club de mooiste pagina’s uit zijn geschiedenis.

Bever stak in 1987 werkelijk met kop en schouders boven zijn tegenstrevers uit, want om een kampioenschap in Hogere II te winnen met 11 punten voorsprong op de tweede moet men over een uitzonderlijk sterke ploeg beschikken.

Ten andere, als men ziet dat Pelote club op de 30 gespeelde kampioenschapswedstrijden niet minder dan 72 punten wist binnen te rijven, hoeft er geen verdere uitleg meer gegeven te worden.

Ook in de Beker van België liet Bever zich langs zijn beste zijde bewonderen, zodanig zelfs dat het tijdens een spannende finale de buren uit Tollembeek op de rand van de nederlaag bracht. Hiermee had Bever overduidelijk bewezen dat het zijn plaats verdiend had in Hogere I. Men wou zich zeker niet tevreden stellen met de rol van meeloper. De hoop het bestuur was meedingen voor de dichte ereplaatsen. Daarom realiseerde de club de overgang van Christian Dehon en Armand Charmant.

Niet alleen de eerste ploeg van Bever Pelote Club verdiende gelukwensen. De ploeg van lagere II wist het voorbeeld te volgen hun maten uitkomende in Hogere II en wist ook de nationale schildjes te bemachtigen: na de titel van gewestelijk kampioen, werd ze eveneens kampioen van Vlaanderen en dwong aldus het recht af om deel te nemen aan het kampioenschap van België.

De finale werd gespeeld te Halle. Het werd een echt “veni, vidi, vici”. Zelden was de overheersing van een ploeg in de finale van het kampioenschap van België zo groot als deze die werd ten toon gespreid door de tweede ploeg van Bever.

De ploeg van Lagere II: Dooms Jean-Michel, Declerck Johan, Herregodts Peter, rechtstaande en Meremans Rudy, Demol Marnik, Sauvage Olivier, Vanderroost Danny, gehurkt en Sermeus Philippe¹. Die ploeg stond ook onder de leiding van Jean Coart. Deze jongens maakten hiermee het succes van Bever volledig. Samen realiseerden zij een dubbelslag. De club bewees hiermee dat zij oog bleef hebben voor jeugdopleiding naast hun topploeg die in 1988 voor het eerst uitkwam in Hogere I.

1988 werd een wonderlijk jaar voor Pelote Club met het behalen van de titel onmiddellijk na de promotie naar Hogere I (een mirakel dat alleen de grote ploeg uit Châtelineau in 1953 kon realiseren). Daarbij veroverde Christian Dehon de Gouden Handschoen en Stéphane Vangeersdaele de prijs Christian Borsu toegekend aan de beste jongere speler. Tweemaal met groot overwicht werd Dehon door de pers verkozen tot beste speler in het jaarlijks referendum voor de Gouden Handschoen en ondanks hij geschrapt was voor de derde verkiezing bleef hij zijn eerste plaats behouden met 111,00 voor Marc Van Snick 108,42 en Vangeersdaele Stéphane 88,33.

Bij de aanvang van het kaatsseizoen zou niemand erop gedurfd hebben dat Bever die prestatie zou kunnen volbrengen. De favorieten waren Tollembeek die al vijf opeenvolgende jaren de landstitel had gehaald, Buizingen uittredende landskampioen en WELAR. Speeldag na speeldag bewees het team van Bever dat er met hen rekening moest gehouden worden. WELAR werd vlug uitgeteld. Bleven dus Tollembeek en Buizingen.

Op 6 augustus voor de aanvang van de topper Tollembeek-Bever werd de handschoen van Dehon in beslag genomen omdat het zogezegd niet voldeed aan de reglementen¹. Het belette Bever niet Tollembeek te verslaan.

Op een wedstrijd van het slot moest Bever uitkomen tegen Buizingen. Op het plein van tegenstrever bevestigden de spelers uit Bever ook hun klasse, hun lonende homogeniteit en hun durf. Met karakter en meesterschap klopten ze de thuisploeg, hun laatste obstakel, met de onherstelbare score van 7-15 en verwierven zo de wiskundige zekerheid met betrekking tot de landstitel.

De uitreiking voor de Gouden Handschoen, de prijs Christian Borsu en de Gouden Fluit vond plaats in januari 1989. Voor het relaas van deze feestelijkheden laten wij het woord aan de redactie van het weekblad “Het Gouden Blad”¹.

Gelegenheidsspreker, de h. Georges Sauvage², leidde de feestavond aan de micro op een perfect tweetalige wijze. Naar deze academische feestzitting werden zo’n 400-tal gasten uitgenodigd en hierbij werden alle perikelen rondom de speelhandschoen van Christian Dehon, op zij gelaten. De zaal Cosmos liep eivol en de opgekomen sympathisanten moesten in dichte rijen plaats nemen zoals in een cinemazaal. Voor tafels was er immers geen ruimte over. De naamafroeping van de aanwezige personaliteiten en van degenen welke zich officieel hadden laten verontschuldigen was reeds een eerste karwei welke met aandacht werd beluisterd³.

Vervolgens schetste de spreker de geschiedenis van Pelote Bever, welke 25 jaar geleden van start ging in de laagste afdeling van het gewest Geraardsbergen-Ninove-Ronse (1963). Het bestuur der eerste uren kreeg lofbetuigingen om het volhouden en het steeds stijgend ritme van de club, verdeeld over een kwart eeuw.

Nadat de voltallige ploeg van Bever werd voorgesteld (7 spelers) ging spreker over tot het hoofdgedeelte van de avond: het overhandigen van de trofeeën.

De lange kaatscarrière van Dehon Christian, reeds meer dan 10 jaar actief in de hoogste afdeling, liet hem toe kennis te maken met bijna alle kaatspleinen van België waar belangrijke wedstrijden van hogere afd. I plaats hebben… Alle tornooien (behalve het recente (Ronse), staan op zijn palmares…

Nu valt daar plots de landstitel bij tijdens het eerste jaar dat Bever (zijn nieuwe ploeg) optreedt in hoogste afdeling. Nog één pluim ontbreekt: n.l. de Beker van België. De organisatoren hebben het fijn aan boord gelegd om in de gegeven omstandigheden niemand te kwetsen en lieten De Ridder van Brussegem, handschoenfabrikant, de Gouden Handschoen overhandigen. Ze woog immers meer dan 200 gram. Een oorverdovend en lang aangehouden applaus daverde lang na in de zaal.

Enkele jaren geleden werd beslist dat de best geklasseerde nieuweling van hoogste afdeling, welke een merkwaardige eindstand zou behalen in de klassering voor de Gouden Handschoen, ook een trofee zou ontvangen. Eén van deze laureaten was Christian Borsu die spijtig, kort na de uitreiking bij een ongeval overleed. Sindsdien werd die ereprijs naar zijn naam genoemd.

De linkshandige Stephane Vangeersdaele van Bever eindigde DERDE en beste jongere in de eindstand van de Gouden Handschoen… voor deze ereplaats, werd hem dan ook deze trofee overhandigd. Een speler van eigen kweek, reeds tussen de kalklijnen op 10-jarige leeftijd… nam deel aan ontelbare jeugdtornooien, werd landskampioen bij de kadetten en stond vrij vlug in de basisploeg in Hog. afd. II. Nadat hij het kunstwerk in handen had genomen weerklonk een ongehoord warm applaus dat aangehouden werd tot de laatste zoen geplaatst was.

Een kaatslutte leiden is – omwille van het « zodanig klein zijn van het balletje » – moeilijker dan een voetbalwedstrijd leiden… De kaatsbond heeft daarom ook reeds twee scheidsrechters voorzien voor bepaalde reeksen. Hun kader moest uitgebreid worden en overal wordt dan positieve en negatieve kritiek geuit over dit systeem.

De leden van de daarvoor opgerichte commissie hebben voor 1988 de h. Cordier aangewezen als beste spelleider en hem de titel van helkleinoord “De Gouden Fluit” toegekend. Voor deze ondankbare taak past het dat in deze vorm een soort erkenning wordt gecreëerd voor het vak. Ook voor de h. Cordier weerklonk een gewaardeerd applaus.

Speler Dehon dankte ontroerd degenen die zijn sportief optreden wisten te waarderen. Hij had immers voldoende punten verzameld om laureaat te zijn van de Gouden Handschoen, voor de perikelen zich voordeden (n.v.d.r.). Zijn ploegmaat en speler van eigen bodem dankte ook voor hun vertrouwen in hem gesteld, voor de opleiding welke hij te Bever als kaatser heeft mogen ervaren en liet verstaan dat Bever (zonder Dehon) in 1989 niet zal weg te denken zijn uit de top! Het kleine Bever klopte in 1988 Goliatten als Tollembeek en Buizingen en heeft, aldus Stephane, de titel nergens gestolen maar heeft er overal hard moeten voor knokken.

De burgemeester betrad ook het spreekgestoelte en loofde bestuur, spelers, laureaten, clubhelpers, supporters en de ganse gemeente die eendrachtig achter Pelote club staat. Hij verwees naar de tweetaligheid van zijn gemeente waar de eendracht door geen taalgrens wordt gehinderd. Pelote club Bever is een Vlaamse ploeg, waarin Franstalige spelers zich thuis voelen om samen kampioen van België te worden!

Een voorbeeldige taal… een uitstekende academische avond… een perfect tweetalig sprekerspotentieel. Het Vlaams eerst en elk woord, elke zin perfect vertaald door dezelfde spreker! Niemand in de zaal ging aan het babbelen als de spreker niet in de taal sprak van de toehoorder… Zo hoort hem! In Bever weet men dat elke Belg naar dit kleine Brabants dorpje opkijkt, nu vooral ze de landstitel “Kampioen van België” op zak hebben gestoken, juist geteld in het jaar van hun 25-jarig bestaan.

Nadat elke officieel in het programma ingeschreven spreker zijn taak had vervuld, werd overgegaan tot het aanbrengen van bloemen en geschenken. Voorgangers op de erelijst van de Gouden Handschoen gekende spelers, zoals José Letroye, Roland Detournay, Georges Bellemans, Marc Van Snick, Marc Van Hasselt, gingen hun jongste laureaat op de erelijst feliciteren. Sympathisanten, bonds- en lingleiders, clubafgevaardigden uit de omgeving, zelfs de recordhouders uit Galmaarden¹, schoven aan met giften en herinneringsgeschenken. Ondertussen bleef ieder ander genodigd op zijn stoel zitten en kwamen de dames en heren medewerkers met schotels langs de rijen om deze avond te besluiten met een heildronk op het succes van Pelote club Bever, De Gouden Handschoen, de beste jongere en de Gouden Fluit.

Het succes van onze senioren mag ons onze scheuten niet doen vergeten. Onze pupillen hadden ook recht op hulde. Nadat ze de titel hadden behaald in het gewest Geraardsbergen-Ninove wisten ze ook nog de bloemetjes te plukken in het Kampioenschap van Vlaanderen.

In 1989, met het jaar schorsing van Dehon, moet Pelote Club eisen lager stellen. Om de Gouden Handschoen te vervangen deed de club beroep op twee jonge spelers: Dany Degréve van de ploeg van Ottignies en Guy Leturcq uit Buizingen waar hij de landstitel behaalde in 1987. Men hoopte een plaats onder de zes eersten maar de twee vervangers slaagden er niet in om zich volkomen te integreren. Na een goed begin verloor het team geleidelijk voet. Toch kon de club zich in Hogere I behouden.

Het kaatsseizoen 1990 werd een rot jaar, een jaar met veel tegenslagen en … nederlagen, een jaar om zo vlug mogelijk te vergeten. Armand Charmant had beslist een einde te zetten aan zijn kaatscarrière. De club telde opnieuw op Dehon. Zijn onverwacht overlijden opende opnieuw een bres in het team. Ondanks het bijhalen van Denis Gaudisaubois kon Pelote Club zich niet behouden in Hogere I.

De Bevernaars wisten zich toch te verheugen en te feesten. Pelote Club haalde succes met hun miniemen (Van Glabeke Xavier, Vangeersdaele Sébastien, Carton Olivier, Desmet Olivier, Vlasenbroeck Pascal, Orinx Didier en Debleser Olivier). Zij werden kampioen in gewest Geraardsbergen-Ninove met 14 lutten zonder nederlaag en 4 punten voorsprong op de tweede. Wetende en overtuigd van hun kunnen klopten zij tweemaal hun leeftijdsgenoten uit Brussegem voor de ligatitel. Met de schildjes van kampioen van Vlaanderen schoten zij uit hun startblokken en wonnen achtereenvolgens de Beker van België te Mignault en behaalden nadien ook de titel van Kampioen van België.

Vastbesloten het rot jaar van 1990, vlug te doen vergeten rekenden we als clubleiders niet zozeer op het aanwezige talent maar vooral op de inzet en kameraadschap van de spelers om dit doel te bereiken. Het team werd aangevuld met D. Close en G. Herbigneaux. De ploeg (D. Gourdisabois, St. Leybaert, Ph. Paduart, D. Close, D. Van Hove, G. Herbigneaux) kwam vlug uit de startblokken, en na een korte achtervolging op Hamme sur Heure werd de leiding niet meer afgestaan. Pelote Club werd kampioen met 8 punten voorsprong.

Op 32 wedstrijden kenden zij 27 overwinningen en 5 nederlagen. De Hogere II ploeg werd kampioen van België in de reeks.

De lagere II ploeg deed het even goed en werd ook kampioen van België.

Met die uitstekende resultaten van 1991 kwam onze eerste ploeg in 1992 terug uit in Hogere I. Ze zal op het hoogste niveau uitkomen tot in 1997. De tweede ploeg steeg naar Lagere I.

Amper twee jaar later werd onze tweede ploeg kampioen van België in die reeks en kon dus zo in 1994 uitkomen in bevordering.

In 1992 behaalden onze jeugdploegen opnieuw mooie resultaten.

De kadetten (Carton Olivier, Bael Michaël, Vangeersdaele Sebastien, Orinx Didier en Van Glabeke Xavier) werden kampioen van gewest Geraardsbergen. Zij speelden 20 wedstrijden en kenden slechts één nederlaag en eindigden met 12 punten voorsprong op de tweede gerangschikte. Voor de titel van kampioen van Vlaanderen moesten ze uitkomen tegen Brussegem. Het werden twee mooie overwinningen. In de nationale eindronde kenden ze thuis een ware offday en werden door Halle van het terrein gespeeld waardoor ze tegen alle verwachtingen in uitgeteld werden. Ze wonnen ook op overtuigende wijze de Beker van België en de Grote Prijs Bonivert.

De miniemen (Crame Laurent, Desmet Olivier, Ooghe Geert, Debleser Olivier, Vanden Hoecke Kim, Crame Kristof en Devos Steve) volgden het voorbeeld van hun clubgenoten kadetten. In het gewest Geraardsbergen weren zij kampioen in een nochtans sterke reeks. Zij speelden 16 wedstrijden en kenden slechts één nederlaag. Voor de titel van kampioen van Vlaanderen werd Buggenhout Opstal tweemaal geklopt en was de eindrangschikking 5 tegen 1.

In de nationale eindronde moesten zij het opnieuw tegen het sterke WELAR, een ploeg waartegen zij niet opgewassen waren.

In 1994 was het de beurt aan de Junioren (Wilmus Olivier, Vangeersdaele Sébastien, Brison Laurent, Carton Olivier, Orinx Didier en Desmet Olivier) om zowel in het Belgisch als in het Vlaamse kampioenschap op de hoogste trap van het schavotje te klimmen.

In 1995 won onze eerste ploeg (Brison Didier. - Denis Guy - Goemaere Fabian. - Van Hemelrijck Jurgen - Vermeer Luc. - Caulier Philippe) tegen alle verwachting het kampioenschap van Vlaanderen in Aalst.

Om zich voor de finale te plaatsen had ze het in de schiftingen eerst gehaald tegen Tollembeek met 7-5 en daarna tegen Thieulain met dezelfde cijfers.

Voor de finale was Philippe Caulier afwezig en Didier Brison ziek. Bever leek dus een hapje voor Buizingen dat leider was in het kampioenschap en dat Marc Van Hasselt als zesde man op de bank liet.

Bever begon in een eigenaardige opstelling. Guy Denis op klein was zeker geen verrassing en Vermeer op groot was ook niet bepaald onzin. Maar wat Van Hemelrijk op achterman uitspookte was voor iedere gewone kaatskenner pure nonsens. Inderdaad want Jurgen bracht uiteraard geen enkele bal terug en de 2-2 score drong de logische wissel naar de koord zich op. Goemaere mocht op kleinmidden waar hij zijn kunsten kon etaleren en Guy Denis werd achterman. Met deze verandering liep Bever onmiddellijk uit tot 5-3. Buizingen gooide Van Hasselt in het strijdperk maar te laat. Guy Denis legde met twee overgekeerde ballen de basis van de Beverse zege. Luc Vermeer en Jurgen Van Hemelrijk deden in het laatste spel de rest.

Voor de laatste wedstrijd kwam Pelote Club uit tegen Lodelinsart dat Meerbeke huiswaarts gestuurd had met een beschamende 7-0 cijfers. Met een overgeleverde bal van Brison haalde Bever het eerste spel binnen en in een minimum van tijd stond het 4-0. Bever bleef de bal kundig tussen de lijnen houden. Vermeer en Goemaere heersten in de keerderszone. Van Hemelrijk aan de koord keerde alle ballen terug. Denis op achter kon alleen maar genieten van het spektakel. Goemaere zette met een laatste overgekeerde bal de kroon op het werk. Zonder beroep stond het 7-0.

Niet ten onrechte werd Luc Vermeer tot beste speler gelauwerd en Jurgen Van Hemelrijk kreeg de prijs voor de beste koordspeler.

Op 25 juni van datzelfde jaar 1995 werd de nieuwe kaatsbaan ingehuldigd in het bijzijn van de burgemeester Simon Driscart, de schepenen Luc Denayer, Marleen Flament en Christian Krikilion en ook van de voorzitters van de verschillende liga’s en de vele supporters van de club. In de inauguratietoespraken benadrukte elk van de sprekers het belang voor een club van eigenaar te zijn van zijn eigen infrastructuur, zowel op het vlak van veiligheid – een project om niet langer op de openbare weg te kaatsen was ter sprake – als op financieel vlak.

Het plein gelegen in de nieuwe wijk “Freest” werd officieel geopend nadat de burgemeester het lint had doorgesneden en de pastoor de nieuwe kaatsbaan had gezegend.

Sinds enkele jaren was de club in gesprek met het gemeentebestuur voor het vestigen van een kaatsplein. Een eerste studie voorzag de vestiging van een plein achter het gemeentehuis en achter de tribunes van de voetbal, maar deze implantatie was niet realistisch: ofwel moest een deel van die tribunes afgebroken worden (dat eisten we zeker niet omdat de overeenkomst tussen de twee clubs altijd correct en vriendelijk is geweest) ofwel was het kaatsplein niet zichtbaar over de hele lengte en het zou sommige toeschouwers beletten alle fasen van het spel te volgen.

Pelote Club had zijn jeugdpolitiek niet opgegeven en had een nieuwe generatie getalenteerde jeugdspelers opgeleid. In 1995 behaalden ze hun eerste titel van kampioen van Vlaanderen bij de miniemen.

In 1997 moest onze eerste ploeg terug naar Nationaal 2. Als décharge, kunnen we zeggen dat de toepassing van het Bosman-arrest¹ aan niet-professionelen in Vlaanderen littekens had achtergelaten. Pelote Club, evenals andere Vlaamse ploegen, hadden sommige spelers zien weggaan zonder enige vergoeding. In Wallonië kwam dit arrest in werking twee jaar later.

Onze kadetten (Cauchie Olivier, Devos Steve, Declercq Joost, Decasem­brood Sébastien, Crame Kristof en Vandendaul Gaëtan) deden het veel beter. Ze werden kampioen van het gewest Geraardsbergen-Ninove zonder een nederlaag en ook kampioen van Vlaanderen door twee mooie overwinningen te behalen op Baasrode V.A. Het succes werd doorgetrokken in het kampioenschap van België. Ze speelden een gans seizoen zonder nederlaag. Zij wonnen ook 4 nationale tornooien, de Grote prijs Moens-Ballinx, de Super Cup Kadetten en de Beker van België kadetten.

1999 werd een triomfjaar zonder weerga voor de bevordering en de Junioren. Het bevorderingsteam werd kampioen van Vlaanderen, kampioen van België en winnaar van de Beker van Vlaanderen. De junioren deden er nog een schepje bovenop met niet alleen kampioen van Vlaanderen en Belgisch kampioen te worden, maar daarboven op de Supercup en de Beker van België binnen te halen. We kunnen het uitzonderlijk noemen als men weet dat de kern van beide ploegen bijna identiek waren; Olivier Cauchie, Joost Declercq, Steve Devos, Sébastien de Casembrood. Jochen Saelens en Tim Van Vossole vervolledigden de juniorenploeg. Bij de bevordering kern kwamen zich alleen Philippe Sermeus en Didier Hendrickx toevoegen.

Geen wonder dat de gemeentelijke ambtenaren besloten hadden ze in de schijnwerpers te zetten. De schepen van Sport, omringd door de schepen Luc Denayer en door de voorzitter van de OCMW Michel Debleser, ontving de spelers en de bestuursleden van de club op het gemeentehuis. Hij verwelkomde hen hartelijk en schonk een beker aan elk team.

In 2003 kon de club ook zegevieren. De pupillen eindigden op kop in hun reeks met 3 punten voorsprong op een zeer sterke ploeg uit Idegem. Voor de titel van kampioen van Vlaanderen moesten ze uitkomen tegen Kastel, de winnaar van de andere reeks. De thuiswedstrijd eindigde gewonnen met 10-8. In de terugwedstrijd lieten ze geen schijn van kans aan hun tegenstrevers en wonnen met 3-10. Ze eindigden hun kaatsseizoen met de zege van kampioen van België. Ze wonnen bovenop de Nationale Dag en de Supercup.

In 2004, deden onze jeugdploegen het opnieuw zeer goed. De kadetten werden kampioen van Vlaanderen voor Halle KRC. Ze wisten eveneens de Beker van Vlaanderen binnen te halen. Ze versloegen Buizingen Start met 7-0 en Halle KRC met 7-3. De prepupillen deden het even goed als hun ploeggenoten kadetten. Ze werden kampioen van Vlaanderen. Ze verloren maar twee keer en behaalden 201 spellen op 260.

Na 8 jaar in Hogere 2 kon onze eerste ploeg in 2006 terug naar Nationaal 1 door een tweede plaats te behalen op 1 punt van Isières. Maar het was maar een heen en terug. De verstandhouding tussen sommige spelers was niet ten beste en de ploeg kon de daling niet vermijden. Vanaf 2007 tot in 2012 kwam Pelote Club terug uit in Nationaal 2. Cauchie Olivier, De Braekeleer Bart, Degrande David, Picard Gerard, Gauquier Tristan en Huard Antoine speelden de club terug naar Nationaal 1.

Na een terugkeer naar Nationale 2 tijdens de kaatsseizoenen 2015 en 2016, kan Pelote Club in 2017 terug uitkomen in de hoogste nationale divisie.

Het seizoen 2016 was echter erg verstoord. Het begon zeer slecht. Voor de aanvang van de oefenperiode had Guido Delhoux zich aan de schouder gekwetst en moest een operatie ondergaan die hem het hele seizoen zal beletten te kaatsen. Een vervanger zoeken in de maand maart is niet eenvoudig. De club kon zich niet tevreden stellen met spelers van de nationale 3 voor deze functie. Onder risico dat een van onze 2 teams een verplicht forfait zou moeten verklaren in geval van nieuw probleem, was het nodig een 6de man voor het nationale 2 te vinden, een vrije speler. Uiteindelijk zal Geert Bosman die taak meesterlijk vervullen.

Op de kaatsbaan kende het team enkele zware nederlagen maar kon toch op de 4de plaats eindigen na de normale kampioenschapswedstrijden. Voor de titel van kampioen van België klopte het Beverse team Montreuil die na loting de eerste tegenstrever was. Ze versloegen daarna Kastel en waren zo zeker van hun overgang naar de hoogste divisie.

Vermoeid, gedemotiveerd en/of te zwak, boden de spelers van Pelote Club slechts een erbarmelijke weerstand aan de ploeg van Oudeghien die zo de titel binnen haalde.

Wij mogen inderdaad niet beweren dat het Beverse team deze ploeg niet aan kon. In het kampioenschap hadden ze tweemaal verloren maar in de "President’s Cup", gespeeld in Kastel begin juli en waaraan de 2 beste Waalse ploegen en de 2 beste Vlaamse ploegen deelnamen, hadden ze het team van Oudeghien in finale verslagen met 3-7.